Wywiady

Kosmiczny projekt gimnazjalisty

Andrzej P.Urbański: Rozmawiam w swoim gabinecie na Politechnice Poznańskiej z gimnazjalistą Karolem Wojsławem, który na platformie Polak Potrafi (https://polakpotrafi.pl/projekt/space-in-180) zbiera środki na wyniesienie do stratosfery balonu z kamerami i urządzeniami pomiarowymi. Dodam, że byłem pierwszym, który wsparł ten projekt wykupując zaproszenie na start tego balonu.


APU: Co cię skłoniło do realizacji takiego przedsięwzięcia?
Karol Wojsław: Rok temu zbierałem na robota mobilnego i kiedy kończyłem tamten projekt myślałem o czymś nowym. Trafiłem na projekt dwóch gimnazjalistów, którzy właśnie kilka miesięcy wcześniej wypuścili swój balon do stratosfery. Chciałem spróbować czegoś podobnego.

APU: A nie odstręcza cię to, że idziesz czyimś tropem?
KW: Po pierwsze staram się skorzystać z ich doświadczenia i uniknąć przykrych przygód, które spotkały moich poprzedników np. w postaci wodowania w Narwii. Bardzo starannie zabezpieczyłem wiec całą kapsułę i jej wyposażenie przed wodą. Po drugie wzbogaciłem swój projekt o część badawczą wyposażając kapsułę w czujniki ozonu oraz zanieczyszczeń które pozwolą mi zmierzyć ich poziom w rejonie Poznania.

APU: Kiedy zrodziła się twoja ciekawość świata? Od małości, w przedszkolu, szkole, pod wpływem książki, osoby?
KW: Hmm… myślę, że najbardziej wpłynęły na mnie dwie osoby: moi rodzice. 🙂 Jednoznacznie mogę stwierdzić, że to oni nauczyli mnie ciekawości do świata. Pomogli mi oni poznać wiele rzeczy, z których część, jak np. elektronika, kosmos, podróżowanie, czy muzyka, mogę uznać za moje dzisiejsze pasje. Wydaje mi się, że od dalekiego dzieciństwa posiadałem zdolności manualne i ciekawiło mnie strasznie dużo rzeczy. W przedszkolu budowałem spore makiety wymyślonych miasteczek z kartek i kartonu, kiedy dostałem aparat zacząłem wymyślać i kręcić filmy, przez jakiś czas interesowałem się nawet ogrodnictwem i oczywiście miałem swój własny kawałek ziemi na działce, jednak bardziej wykorzystywałem go jako plac budowy, na którym realizowałem moje pomysły na innowacyjne nawadnianie roślin. 🙂

APU: Jaki przedmiot szkolny był twoim pierwszym konikiem?
KW: Odpowiedź może wydawać się dziwna, ale chyba żaden. Szkoła jest bardzo ważna i pomaga nam zdobywać cenną wiedzę, lecz kreatywność i pomysłowość rozwijałem dopiero po powrocie do domu. Jeżeli jednak musiałbym coś wybrać, myślę, że byłaby to matematyka. Głównie dlatego, iż jest dosyć logiczna, a większość informacji da się po prostu wywnioskować, tak więc nie trzeba się dużo uczyć, wystarczy myśleć.

APU: Czy masz jakiegoś idola?
KW: Myślę, że bez problemu moim idolem można nazwać Elona Muska. Może nie podziwiam, ale na pewno jestem również pełen uznania dla Larrego Page’a, chociażby za to, w jaki sposób prowadzi Google.

APU: Twój ulubiony utwór muzyczny? Potrafisz go zagrać?
KW: Aktualnie: Foo Fighters – The Feast and The Famine, aczkolwiek jest to rzecz bardzo zmienna i jestem pewien, że jeszcze dwa miesiące temu odpowiedziałbym na to pytanie zupełnie inaczej. 🙂 Tak, umiem go zagrać i na gitarze i na perkusji, chociaż Foo Fighters kojarzy mi się z jedną z lepszych i trudniejszych do zagrania sekcji perkusyjnych.

APU: Skąd zainteresowanie elektroniką?
KW: Przed elektroniką interesowałem się programowaniem jednak widziałem w tym pewien problem, który mi przeszkadzał – wirtualne efekty pracy. Chciałem raczej robić coś co będę mógł zobaczyć i dotknąć. Taka właśnie jest elektronika i to ze względu na tą realność wykonywanych urządzeń, „przerzuciłem” się na tę dziedzinę.

APU: Jak sobie radzisz manualnie? Lutowanie, trawienie, nawiercanie
KW: Powiedziałbym, że „normalnie”. Nie wydaje mi się, aby był to ogromny problem. Oczywiście są osoby, którym stabilne utrzymanie ręki sprawia więcej kłopotów, ale ja na szczęście do nich nie należę.

APU: Chciałbyś studiować? Co?
KW: Zdecydowanie chciałbym. Chyba najbliżej mi do elektroniki i taki kierunek na razie najbardziej mi odpowiada, aczkolwiek mam jeszcze przed sobą 3 lata. Przez ten czas dużo może się wydarzyć, dlatego nie jest to pewna odpowiedź.

APU: Jakie miasto chciałbyś odwiedzić i co w nim zobaczyć?
KW: Powiem szczerze, że bardziej od miast wolałbym odwiedzić miejsca mniej cywilizowane. Marzyłoby mi się wyjechać na kilkutygodniową podróż rowerową, np. przez Amerykę Południową. 🙂

APU: Masz wielu przyjaciół?
Hmm… wydaje mi się, że to bardziej pytanie do moich przyjaciół: czy są moimi przyjaciółmi? Nie chciałbym za nich odpowiadać, ale nie czuję się samotny, wręcz przeciwnie – czuję spore wsparcie ze strony moich kolegów, znajomych i przyjaciół.

APU: Jak lubisz spędzać wolny czas?
KW: Zazwyczaj gram na perkusji lub gitarze. Jeżeli mam trochę więcej czasu lubię pojeździć na rowerze, czy to samemu, czy to z kolegami. Myślę, że jak każdy nastolatek sporą część wolnego czasu spędzam korzystając z internetu w przeróżny sposób: czasem oglądam filmy na youtubie, czytając artykuły itd. Raz na kilka dni wychodzę również ze znajomymi „na miasto”.

APU: Czy chciałbyś pominąć liceum i od razu studiować?
KW: Na pewno nie. 😀 Może dziwnie zabrzmi to co teraz powiem, ale dla mnie szkoła to przede wszystkim miejsce spotkań i rozwijania się społecznie, nauka u mnie jest na drugim, również ważnym, miejscu. Do liceum jeszcze dwa miesiące, ale wydaje mi się, że to bardzo przyjemny i ciekawy okres życia, dlatego w żadnym wypadku nie chciałbym go ominąć. Nie wspominam już o tym, iż nie mam opanowanego materiału, z liceum, co byłoby problemem nie do zlekceważenia.

APU: A o czym tak w ogóle marzysz? Jeśli wolno spytać?
KW: Trudne pytanie. Sam do końca nie jestem pewien odpowiedzi. Marzenia to nie tylko rzecz zmienna ale również rozległa tematycznie. Jedno jest pewne: staram się nie czekać z ich realizacją. 🙂 To co jest też w jakimś stopniu moją cechą to bardzo abstrakcyjnie ambitne plany/marzenia, jak na przykład: stworzenie firmy wielkości i pokroju SpaceX. To nie brzmi zbyt realistycznie. 😀

APU: Co na twoje pomysły rodzina? Rodzice? Wujostwo? Kuzyni?
KW: Przede wszystkim bardzo mnie wspierają . Dają mi pełną swobodę, o ile mojego projekty są bezpieczne i przemyślane. Myślę, że to jedna z podstawowych rzeczy jakie trzeba zapewnić dorastającemu dziecku, aby poznawało świat, uczyło się i zarazem było szczęśliwe – swoboda i wsparcie. Wsparcie nawet nie finansowe, co psychiczne, np. rozmowa, dyskusja na różne tematy, wspólne planowanie itp.

APU: Dziękuję za rozmowę życząc owocnej zbiórki na balon i jego pomyślnej wyprawy.

Share this Story
Zobacz inne podobne wpisy
  • Elektryfikacja bezprzewodowa

    Elektryfikacja przewodowa rozpoczęła się ponad sto lat temu, natomiast elektryfikację bezprzewodową dużej mocy rozpoczęliśmy zaledwie dekadę temu. Opanowanie elektryczności, na dobre zapoczątkowane ...
  • Karty perforowane miłością

    Czy tchnące kurzem karty perforowane używane w dawno już przestarzałych komputerach mogą być romantyczne? Przeszklone drzwi kryją za sobą surowe pomieszczenie ...
  • Środowiska programowania dla dzieci

    Jeszcze w latach osiemdziesiątych nauką programowania w językach proceduralnych typu FORTRAN, ALGOL 60 czy PASCAL objęci byli wszyscy studenci politechniki. W ...
  • Naręczny tablet z ręcznym ekranem

    Osiem miesięcy temu… Pisałem jaką radość sprawił mi naręczny smartfon: Komórka na rękę Po tym czasie ośmiu miesięcy… muszę przyznać, że ...
  • Praca doktorska – jak ją napisać błyskotliwie ?

    By powstała  praca doktorska nie wystarczy pokazać, że się coś umie lecz wykazać się dokonaniem czegoś nowego, co ma wartość poznawczą. ...
  • Naukowa Gwiazdka w Domu Dziecka

    Wiedza naukowa z trudem przenika przez mury zwykłych mieszkań, a pewnie nie łatwiej jej trafić do domów dziecka. Pomysł jest taki, żeby zaprosić ...
  • Co szybsze? – Mózg czy komputer?

    Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy szybsze są komputery czy ludzkie mózgi. Wszystko zależy od tego jakie zadania im stawiamy. ...
  • Księżycowa gospodarka

    Zdaje się, że wreszcie po 45 latach księżycowa perspektywa podboju kosmosu powraca. Zrozumiano, że to nie tylko przystanek w locie na ...
  • Prapoczątki gospodarki elektronicznej

    Za początki gospodarki elektronicznej uważa się rok 1995. Ale czy na pewno przedtem nie było niczego? Jak zaczniemy się cofać to trafimy ...
  • Gimnazjalistka – historyk

    Rozmawiam dzisiaj z Patrycją Wasielewską – gimnazjalistką, której przewodnik po Poznańskim Czerwcu ‘56 zdobył pierwszą nagrodę w konkursie organizowanym przez Instytut ...
  • Zrobili artyści czy inżynierowie?

    Formalnie rzecz biorąc to Marcin i Tomek – przyszli inżynierowie zauważyli i docenili temat dyplomu jaki „wisiał” u mnie od kilku lat. ...
  • Pałac matematyki

    Bez matematyki nie byłoby większości współczesnych nauk. Nawet wiekopomne dzieło Kopernika oparte jest na rozważaniach matematycznych. A jednak ta królowa nauk ...
Zobacz inne wpisy Andrzej P. Urbański
  • Gimnazjalistka – historyk

    Rozmawiam dzisiaj z Patrycją Wasielewską – gimnazjalistką, której przewodnik po Poznańskim Czerwcu ‘56 zdobył pierwszą nagrodę w konkursie organizowanym przez Instytut ...
  • Kosmiczny projekt gimnazjalisty

    Andrzej P.Urbański: Rozmawiam w swoim gabinecie na Politechnice Poznańskiej z gimnazjalistą Karolem Wojsławem, który na platformie Polak Potrafi (https://polakpotrafi.pl/projekt/space-in-180) zbiera środki ...
  • Ciekawe czasy! Rzecz o mozaice kulturowej epoki brązu i niezwykłych odkryciach na Górze Zyndrama

    Wywiad z dr. hab. Marcinem Przybyłą, archeologiem z Instytutu Archeologii UJ. Rozmawia: Piotr Kołodziejczyk   (PK) Masz już zapewnione trwałe miejsce ...
Zobacz inne w kategorii Wywiady

Zobacz

Elektryfikacja bezprzewodowa

Elektryfikacja przewodowa rozpoczęła się ponad sto lat temu, natomiast ...

Inline
Inline